Kader Değişmez Belki Ama Ruh Seçilir

 

Kaderin İçindeki Ruh: İnsan Geride Ne Bırakır?


Hayat, bize çizilmiş bir yol gibi…

Bazen seçim hakkımızın olmadığını hissederiz.

Doğduğumuz yer, ailemiz, başımıza gelen acılar, rastladığımız insanlar…

Bunlar bizim kontrolümüzde değildir.

İşte bu yüzden insanlar sık sık “kader” kelimesine sığınır.

Ama asıl soru şu:

Kaderin içini nasıl dolduracağız?

Kader Sabit, Ama Yorum Senin


Evet, belki bazı yollar kaçınılmazdır.

Ama yolda nasıl yürüdüğün,

düştüğünde nasıl kalktığın,

başına gelen olaylara nasıl anlam kattığın,

tamamen senin ruhuna bağlıdır.


Aynı zorluk iki insana gelse…

Biri onu yük, biri onu öğretmen bilir.

İşte farkı yaratan bu bakış, bu bilinçtir.

Seçim Hakkı: Ruhunu Seç


Sen hastalıkla sınanabilirsin…

Ama o anki tutumunla, sabrınla,

başkalarına umut veren biri olabilirsin.


Sen yoksullukla karşılaşabilirsin…

Ama paylaşmayı seçerek,

birinin duasında yer alabilirsin.


Sen ihanete uğrayabilirsin…

Ama kin yerine affı seçerek,

kendi kalbini arındırabilirsin.


İşte bu seçimler senin “iz”in olur.

Yani insan, kaderini değil ama

kaderin içindeki duruşunu seçer.

Ve işte bu duruş, Allah’ın da dikkatini çeken şeydir.

Kur’an Ne Der?


“İnsan için ancak kendi çabası vardır.” (Necm 53:39)
“Allah hiçbir kimseye gücünün yeteceğinden fazlasını yüklemez.” (Bakara 2:286)
“Şüphesiz Allah, bir toplumu onlar kendilerini değiştirmedikçe değiştirmez.” (Ra’d 13:11)


Kur’an da bize der ki:

“Kaderin içinde özgürlük vardır.”

O özgürlük, nasıl bir insan olmayı seçeceğimizdir.

Geride Ne Bırakıyoruz?


Bir gün bu dünya seni unutur…

Ama ruhun bu dünyada bir iz bırakır.

O iz; sözlerin, sabrın, yaptığın iyilikler, dua ettiğin insanlar,

sevdiğin biri, güldürdüğün bir çocuk olabilir…


Kader seni nereye götürürse götürsün…

İzini sen belirliyorsun.

Son Söz:


“İnsan kaderini değiştiremez belki ama,

kaderin içine nasıl bir ruh koyacağını seçer;

işte o seçimdir geride bıraktığı iz.”


Senin izlerin,

dua gibi,

gölge gibi,

yıldız gibi kalsın…


Ve bir gün bu dünyadan göçtüğünde,

“gerçekten yaşamıştı” desinler.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kur'an ve Evrim

KUR’ÂN’DA SÜREÇLİ YARATILIŞ, EVRİMSEL MEKANİZMA VE İNSANIN BİLİNÇ KAZANIMI Bilimsel Tez Formatında Derinlemesine Bir İnceleme ÖZET Bu çalışma, Kur’ân’ın yaratılışla ilgili ayetlerinin sistematik olarak incelenmesiyle ortaya çıkan süreç temelli yaratılış modeli ile modern bilimdeki evrimsel biyoloji , kozmoloji ve bilinç araştırmaları arasındaki uyumu ele almaktadır. Çalışmada “Ol der ve olur” ilahî kudreti ile “aşamalı yaratma” (Nûh 14, A’lâ 2) arasındaki görünür fark açıklığa kavuşturulmakta; insanın bedensel evrim sürecinden geçip ruh üflenmesiyle (Secde 9) bilinç kazandığı modeli detaylandırılmaktadır. Kur’ân’ın canlıların sudan yaratıldığını (Enbiyâ 30, Nur 45), insanın uzun zamanlar boyunca “adı anılmaya değmez bir şey” olduğunu (İnsan 1) ve yaratılışın “gezip gözlemleme” yöntemiyle anlaşılabileceğini (Ankebut 20) belirtmesi, bilimsel evrimle güçlü paralellik taşımaktadır. 1. GİRİŞ Yaratılış konusu hem dinin hem bilimin kesiştiği en geniş alanlardan biridir. Kur’ân evrene bakma...
Devamı

Zamanın Telaşını Unutturan Huzur

     BiR aşkın içinde, zamanın telaşını unutturan bir huzur var. Onun gÜlüşü, içiMi bir günEş gibi aYdınlatıyor; karanlık anlarda bile. Sevgilimle geçirdiğim her An, sanki içsel bir melodiye dönüşüyor; kalbim, o melodiyi ritmik bir şekilde çalmaya başlıyor. Sonrasında beni daha önce hiç bilmediğim, tatmadığım, görmediğim o eşsiz diyarlara götürüyor.   Bazen sessizliğin içinde, gözlerimiz konuşuyor. Derin bir anlayış, kelimelerin ötesine geçiyor; hissettiklerimizi söze dökmenin ötesinde bir bağ kuruyoruz. İki farklı dünyanın içinde, birbirimize ait bir üs bulduk. Anlamsız gibi görünen detaylar, aslında bizi bir araya getiren pusulalar. Birlikte geçirdiğimiz günler, sanki bir ressamın tuvaline dokunmuş fırça darbeleri gibi; her an renklendiriyor, anlam kazandırıyor. Birbirimize dokunduğumuzda, zamanın durduğunu hissediyorum. Parmak uçlarımızın arasında, sevginin sıcaklığı bir tını gibi yayılıyor. Yağmurlu günlerde, ellerimiz ıslakken bile birbirimize sarıldığımızda, bi...
Devamı

YABANCILAŞMAK

        Hayatımı kafama göre, ve ben ne istiyorum şekilde yaşıyorum bu aralar. Kendimle konuşmak iyi geliyor. Bazen hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden, yazmak bile. Bazense en yapılmayacak şeyler aklıma geliyor. İki isteğime de uyuyorum.             Kendi ve tek başıma yaşamak farklı ruh hallerine büründürüyor beni. Hayatımda olmuş ve olan herkes bana çok yabancı geliyor, sanki hiç tanıdık yokmuş gibi. Sonra dönüyorum kendime bakıyorum aslında en büyük yabancılaşmayı da kendime karşı yaşıyorum. Hal böyleyken, başkası nasıl bana tanıdık gelebilir ki?            Hayatımın her anında hep farkındalığı yüksek biri olarak görmüşümdür kendimi. Ancak yaş geçtikçe her geriye baktığımda o kadar da değilmişim diyorum. Ancak şuanda artık öyle bir seviyeye geldim ki her şeye karşı kayıtsızım. Gayet gamsız biri olduğumu söyleyebilirim. Hiçbir şey umurumda değil. Bir çok kişini şaşıracağı, sinirleneceği , üzüleceği vb olay...
Devamı