YABANCILAŞMAK

       Hayatımı kafama göre, ve ben ne istiyorum şekilde yaşıyorum bu aralar. Kendimle konuşmak iyi geliyor. Bazen hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden, yazmak bile. Bazense en yapılmayacak şeyler aklıma geliyor. İki isteğime de uyuyorum. 

 

       Kendi ve tek başıma yaşamak farklı ruh hallerine büründürüyor beni. Hayatımda olmuş ve olan herkes bana çok yabancı geliyor, sanki hiç tanıdık yokmuş gibi. Sonra dönüyorum kendime bakıyorum aslında en büyük yabancılaşmayı da kendime karşı yaşıyorum. Hal böyleyken, başkası nasıl bana tanıdık gelebilir ki? 

 

        Hayatımın her anında hep farkındalığı yüksek biri olarak görmüşümdür kendimi. Ancak yaş geçtikçe her geriye baktığımda o kadar da değilmişim diyorum. Ancak şuanda artık öyle bir seviyeye geldim ki her şeye karşı kayıtsızım. Gayet gamsız biri olduğumu söyleyebilirim. Hiçbir şey umurumda değil. Bir çok kişini şaşıracağı, sinirleneceği , üzüleceği vb olaylarda, benim ağzımdan çıkan tek cümle “olabilir” oluyor. Bu seviyenin daha ilerisi var mı bilmiyorum varsa da neresi tahmin edemiyorum. İnsanların her daim sadece kendi hayatına odaklanmasını ve çevresindeki figüranların yaşamlarıyla ilgilenmemesini mutluluğu getiren parçalardan biri olduğunu söylemiştim. Ancak şuanki ben bunu çok farklı boyutlarda yaşıyorum. Kendimi de önceki benlerden farklı hissediyorum, kendim ile bile bazen bağlantı kurmuyorum, kurmakta istemiyorum . 

İnsani zayıflıklarım git gide azalıyor ve benim için daha az sorun oluyorlar.  Sadece gün içerisindeki sorumluluklarımı yerine getirip yoluma bakıyorum.