İnsan Ne İle Yaşar

      İnsan sevgi ile yaşar. Sevginin varlığına muhtaçtır insan. Sevmek ve sevilmek ister.Bir insan Dünyada ki maddi olarak her şeye sahip olsun ancak gerçek sevgiyi göremesin ve hissedemesin o zaman dahi yaşar kalabalıklar içindeki yalnızlığı. Gerçekten sevilmenin verdiği haz, mutluluk ve görülen değer başka hiçbir şeyden alınamayacak tattır. Hayata lezzet katan da, hayatı güzel gördüren de sevgidir. “Bu sevgi önce ilahi olanla başlar sonra ilahi olandan gelenlerle devam eder.”  

       Sevginin gücü her şeyden üstündür. Onun şifalandıramayacağı, onaramayacağı hiçbir şey yoktur. Güzel sevmek, güzel sevilmenin başlangıcıdır. Severken anlayışla sevmek, incitmeden sevmek, dinleyerek sevmek gerek. Bedene olduğu kadar ruha da dokunmayı bilmek demektir sevmek. Bilmiyorsan sevmiyorsundur, ya da bunlar senin için olmuyorsa sevilmiyorsundur. Sahte ve samimiyetsiz sevgileri elemektir bu. Sevginin sıcaklığı taklit edilemez. 

       Sevgiyi hissediyor ve hissettiriyorsan kapa gözlerini ve bir an sahip olduğun bu nadide ve en güzel şeye içten samimi bir şükr et. Bu sevgiyi bulan en şanslı, kaybedense en bedbaht kişidir. Bu sevgi sadece karşılıklı iki cinsiyet arasındaki sevgi değildir. Aile sevgisi - Arkadaşlık sevgisi ve diğer sevgiler de dahildir. Elbette erkek-kadın arasındaki sevgi ve yumuşaklık biraz daha farklıdır. Ama genel olarak farketmez. Her ne olursa olsun hayatınızdaki sevgiyi azaltmayın. Eğer depresif bir durumdaysanız bu konuyu biraz sorgulayın. Hayatınızın her noktasında sevgiyi bulmaya çalışın. Çünkü:

“İnsan Sevgi İle Yaşar”.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kur'an ve Evrim

KUR’ÂN’DA SÜREÇLİ YARATILIŞ, EVRİMSEL MEKANİZMA VE İNSANIN BİLİNÇ KAZANIMI Bilimsel Tez Formatında Derinlemesine Bir İnceleme ÖZET Bu çalışma, Kur’ân’ın yaratılışla ilgili ayetlerinin sistematik olarak incelenmesiyle ortaya çıkan süreç temelli yaratılış modeli ile modern bilimdeki evrimsel biyoloji , kozmoloji ve bilinç araştırmaları arasındaki uyumu ele almaktadır. Çalışmada “Ol der ve olur” ilahî kudreti ile “aşamalı yaratma” (Nûh 14, A’lâ 2) arasındaki görünür fark açıklığa kavuşturulmakta; insanın bedensel evrim sürecinden geçip ruh üflenmesiyle (Secde 9) bilinç kazandığı modeli detaylandırılmaktadır. Kur’ân’ın canlıların sudan yaratıldığını (Enbiyâ 30, Nur 45), insanın uzun zamanlar boyunca “adı anılmaya değmez bir şey” olduğunu (İnsan 1) ve yaratılışın “gezip gözlemleme” yöntemiyle anlaşılabileceğini (Ankebut 20) belirtmesi, bilimsel evrimle güçlü paralellik taşımaktadır. 1. GİRİŞ Yaratılış konusu hem dinin hem bilimin kesiştiği en geniş alanlardan biridir. Kur’ân evrene bakma...
Devamı

Zamanın Telaşını Unutturan Huzur

     BiR aşkın içinde, zamanın telaşını unutturan bir huzur var. Onun gÜlüşü, içiMi bir günEş gibi aYdınlatıyor; karanlık anlarda bile. Sevgilimle geçirdiğim her An, sanki içsel bir melodiye dönüşüyor; kalbim, o melodiyi ritmik bir şekilde çalmaya başlıyor. Sonrasında beni daha önce hiç bilmediğim, tatmadığım, görmediğim o eşsiz diyarlara götürüyor.   Bazen sessizliğin içinde, gözlerimiz konuşuyor. Derin bir anlayış, kelimelerin ötesine geçiyor; hissettiklerimizi söze dökmenin ötesinde bir bağ kuruyoruz. İki farklı dünyanın içinde, birbirimize ait bir üs bulduk. Anlamsız gibi görünen detaylar, aslında bizi bir araya getiren pusulalar. Birlikte geçirdiğimiz günler, sanki bir ressamın tuvaline dokunmuş fırça darbeleri gibi; her an renklendiriyor, anlam kazandırıyor. Birbirimize dokunduğumuzda, zamanın durduğunu hissediyorum. Parmak uçlarımızın arasında, sevginin sıcaklığı bir tını gibi yayılıyor. Yağmurlu günlerde, ellerimiz ıslakken bile birbirimize sarıldığımızda, bi...
Devamı

YABANCILAŞMAK

        Hayatımı kafama göre, ve ben ne istiyorum şekilde yaşıyorum bu aralar. Kendimle konuşmak iyi geliyor. Bazen hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden, yazmak bile. Bazense en yapılmayacak şeyler aklıma geliyor. İki isteğime de uyuyorum.             Kendi ve tek başıma yaşamak farklı ruh hallerine büründürüyor beni. Hayatımda olmuş ve olan herkes bana çok yabancı geliyor, sanki hiç tanıdık yokmuş gibi. Sonra dönüyorum kendime bakıyorum aslında en büyük yabancılaşmayı da kendime karşı yaşıyorum. Hal böyleyken, başkası nasıl bana tanıdık gelebilir ki?            Hayatımın her anında hep farkındalığı yüksek biri olarak görmüşümdür kendimi. Ancak yaş geçtikçe her geriye baktığımda o kadar da değilmişim diyorum. Ancak şuanda artık öyle bir seviyeye geldim ki her şeye karşı kayıtsızım. Gayet gamsız biri olduğumu söyleyebilirim. Hiçbir şey umurumda değil. Bir çok kişini şaşıracağı, sinirleneceği , üzüleceği vb olay...
Devamı