Kaybetmenin Korkusu

    Geçenlerde instagram da bir anket yaptım. Sorum şuydu. Dünyanın en güzel şeyini yaşama şansı size verilecek ama sadece belirli bir süre, sonra sizden geri alınacak. Bunu mu kabul ederdiniz. Yoksa bu dünyanın en güzel şeyini hiç yaşamamayı mı. Cevapların %80’i hiç yaşamamakidi. İnsanlardaki kaybetme korkusunun kazanma güdüsüne nasılda galip geldiğinin de bir sonucuydu bu. Baştan kaybetmeyi kabul etmektir aslında bu. Hiç yaşamamayı dilemek bir yandan da korkaklıktır. Aslında onların düşündüğü şey acıdan kaçmaktı ve bunu kazanç olarak gördüler oysaki tam tersi. Her anlamıyla bir kayıp bu. Kayıptan da öte hiçlik. "Acı iyidir, " insana daha çok değer katar, daha da güçlendirir, olgunlaştırır doğru kullanılırsa her anlamda çok büyük bir itici güçtür. 

    Benim seçeneğimin ne olduğunu siz şuanda çok iyi anladınız. Hayat dediğimiz kavram yaşadıklarımızdan oluşan bir olgudur. Yaşamadıklarımızdan değil. Bir kez yaşayacağım. Hiç bilmediğim bir güzelliği belirli bir süre dahi olsa yaşamak için bir an dahi tereddüt etmem. Çünkü zaten kaybetmediğimiz bir şey yok ki bu hayatta. Hayatın kendisini kaybediyoruz! Kaybetmeyi de hayatın bir parçası olarak görmek gerekir. Görmezden gelmek sadece o an geldiğinde yaşanacak acıyı katlar. Ama her şeyin biteceği, kaybedileceği bilincinde olarak yaşarsanız hem hayatı daha doğru kavrar hem de daha güzel ve acısız yaşarsınız. Çünkü bir insan bir şeyi kaybedince ilk göstereceği anlık reaksiyon kabullenememek olacaktır. ancak kişi kaybetmenin de gayet normal bir şey olduğunu ve hayatın zaten ayrılamaz bir parçası olduğu idrakiyle yaşadığında, her neye sahipse o anda onun da bir gün bitebileceğini ve kaybedebileceğini bilir ve o yüzden olabildiğince o anın tadını çıkarmaya çalışır ve yaşar. Bir gün bittiğinde de en büyük pişmanlık kelimesi olan keşke'yi asla kullanmaz. 


    Bir çok kişi tarafından Dünyanın en güzel şeyini yaşamayı dahi hiç düşünmeden elinin tersiyle itmesi

beni gerçekten çok üzdü. Kaybetmekten korkmayın onu kabullenin ve onun biliciyle yaşayın. Aslında kazanmak kadar kaybetmekte büyük bir kazançtır. Görebilene, değerlendirebilene.

 HATA YAPIN, KAYBEDİN AMA ÇIKARIM YAPIN, KAZANÇLI SİZ OLUCAKSINIZ. KAYBEDERKEN DE KAZANIRKEN DE!

   

    

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kur'an ve Evrim

KUR’ÂN’DA SÜREÇLİ YARATILIŞ, EVRİMSEL MEKANİZMA VE İNSANIN BİLİNÇ KAZANIMI Bilimsel Tez Formatında Derinlemesine Bir İnceleme ÖZET Bu çalışma, Kur’ân’ın yaratılışla ilgili ayetlerinin sistematik olarak incelenmesiyle ortaya çıkan süreç temelli yaratılış modeli ile modern bilimdeki evrimsel biyoloji , kozmoloji ve bilinç araştırmaları arasındaki uyumu ele almaktadır. Çalışmada “Ol der ve olur” ilahî kudreti ile “aşamalı yaratma” (Nûh 14, A’lâ 2) arasındaki görünür fark açıklığa kavuşturulmakta; insanın bedensel evrim sürecinden geçip ruh üflenmesiyle (Secde 9) bilinç kazandığı modeli detaylandırılmaktadır. Kur’ân’ın canlıların sudan yaratıldığını (Enbiyâ 30, Nur 45), insanın uzun zamanlar boyunca “adı anılmaya değmez bir şey” olduğunu (İnsan 1) ve yaratılışın “gezip gözlemleme” yöntemiyle anlaşılabileceğini (Ankebut 20) belirtmesi, bilimsel evrimle güçlü paralellik taşımaktadır. 1. GİRİŞ Yaratılış konusu hem dinin hem bilimin kesiştiği en geniş alanlardan biridir. Kur’ân evrene bakma...
Devamı

Zamanın Telaşını Unutturan Huzur

     BiR aşkın içinde, zamanın telaşını unutturan bir huzur var. Onun gÜlüşü, içiMi bir günEş gibi aYdınlatıyor; karanlık anlarda bile. Sevgilimle geçirdiğim her An, sanki içsel bir melodiye dönüşüyor; kalbim, o melodiyi ritmik bir şekilde çalmaya başlıyor. Sonrasında beni daha önce hiç bilmediğim, tatmadığım, görmediğim o eşsiz diyarlara götürüyor.   Bazen sessizliğin içinde, gözlerimiz konuşuyor. Derin bir anlayış, kelimelerin ötesine geçiyor; hissettiklerimizi söze dökmenin ötesinde bir bağ kuruyoruz. İki farklı dünyanın içinde, birbirimize ait bir üs bulduk. Anlamsız gibi görünen detaylar, aslında bizi bir araya getiren pusulalar. Birlikte geçirdiğimiz günler, sanki bir ressamın tuvaline dokunmuş fırça darbeleri gibi; her an renklendiriyor, anlam kazandırıyor. Birbirimize dokunduğumuzda, zamanın durduğunu hissediyorum. Parmak uçlarımızın arasında, sevginin sıcaklığı bir tını gibi yayılıyor. Yağmurlu günlerde, ellerimiz ıslakken bile birbirimize sarıldığımızda, bi...
Devamı

YABANCILAŞMAK

        Hayatımı kafama göre, ve ben ne istiyorum şekilde yaşıyorum bu aralar. Kendimle konuşmak iyi geliyor. Bazen hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden, yazmak bile. Bazense en yapılmayacak şeyler aklıma geliyor. İki isteğime de uyuyorum.             Kendi ve tek başıma yaşamak farklı ruh hallerine büründürüyor beni. Hayatımda olmuş ve olan herkes bana çok yabancı geliyor, sanki hiç tanıdık yokmuş gibi. Sonra dönüyorum kendime bakıyorum aslında en büyük yabancılaşmayı da kendime karşı yaşıyorum. Hal böyleyken, başkası nasıl bana tanıdık gelebilir ki?            Hayatımın her anında hep farkındalığı yüksek biri olarak görmüşümdür kendimi. Ancak yaş geçtikçe her geriye baktığımda o kadar da değilmişim diyorum. Ancak şuanda artık öyle bir seviyeye geldim ki her şeye karşı kayıtsızım. Gayet gamsız biri olduğumu söyleyebilirim. Hiçbir şey umurumda değil. Bir çok kişini şaşıracağı, sinirleneceği , üzüleceği vb olay...
Devamı